1136 Melberg Zendmast martensberg

Johan was er opnieuw bij. Twee zaterdagen op een rij en dan kan je volgens hem van een reeks beginnen te praten. Wij willen graag in de redenering meegaan, maar zien de reeksen toch liefst nog een tikkeltje langer.

De kopman was daags voordien in z’n eentje richting Genk gereden met als doel het gebied rond de zendmast wat beter te leren kennen. Het aantal singletracks blijft daar aangroeien en wordt voor een toevallige passant stilaan onoverzichtelijk. Het was soms een beetje gokken, maar het resultaat van dat gokwerk mocht er best zijn. Het ene pad al mooier dan het andere, het ene pad al uitdagender dan het andere. Dat constant draaien en keren heeft dan wel tot gevolg dat enige notie van oriëntatie volledig verdwenen is. Om daar terug buiten te geraken moet je dan gewoon een pad kiezen, blijven volgen en hopen dat je op bekend terrein uitkomt.

De kopman was er haast zeker van dat de opgedaagde Terrilhackers dit wel zouden lusten. Daarom trokken we vandaag terug naar Genkse bodem. En de geschiedenis herhaalde zich. We gokten af en toe en kregen zo opnieuw een eindeloos aanbod van singletracks. De een al mooier dan de ander, de een al uitdagender dan de ander. Evenwicht zoeken en vooral houden op de bultige smalle richels. Op snelheid de diepe kuilen induiken om er aan de overkant met enkele bijkomende pedaaltrappen terug uit te komen. En ook vandaag had het constant draaien en keren tot gevolg dat onze oriëntatie volledig in een knoop lag. Dus hebben we een pad gekozen en zijn dat blijven volgen tot we op bekend terrein uitkwamen. “We” is eigenlijk veel gezegd, want ik denk dat de 3 metgezellen geen enkele notie hadden van waar ze zich bevonden en alleen maar konden hopen dat het geheugen van de kopman hem niet in de steek liet. Voor Johan was het alleszins een leuke kennismaking met “de zendmast”.

Maar er stonden nog enkele mooie stukken in de planning. We zijn nog gepasseerd langs de Paterskerk, hebben talrijke mooie tracks gevolgd op de Melberg, waar de kopman daags voordien ook op zoek was geweest naar nieuwigheden die we zowel bij de heen- als terugrit doorkruist hebben. En de Martensberg en het Kriekelbos zijn zeker ook het vermelden waard.

Het was een pittige rit die een mooie afsluiter verdiende op het terras van Den Dijk. Daar kregen we nog gezelschap van Guido en Jos Nys.