1143 Parallel met kolenspoor tot As

Als we de Driesweg verlaten komen we na ongeveer 1 kilometer op de fietssnelweg terecht en rijden we meestal in oostelijke richting naar De Teut en verder. Daar zitten we op het oude kolenspoor dat ik mij nog goed herinner uit mijn verre jeugdjaren. Vanaf de Houthalenseweg gaan we dan offroad om voor de rest van de rit het asfalt zoveel als mogelijk links te laten liggen. Vandaag deden we dat ook, maar dan wel een heel eind verder dan we gewoon zijn. We reden over talrijke singletracks parallel langs het oude kolenspoor tot in As. Alleen in Zwartberg hebben we een paar honderd meter asfalt moeten trotseren. Ondertussen hadden we het parcours van het Essersbos nog meegepikt. In As zijn we rechts afgeslagen en hebben we de mtb-pijltjes gevolgd die ons door de bossen nabij de Horensbergdam leidden. Dan zijn we de Europalaan overgestoken en zijn we een eind verder rond het golfterrein van Spiegelven gereden. Het eerste gedeelte gaat over zandwegen en singletracks ,maar uiteindelijk komen we dan op het fietspad terecht dat verder rond het golfterrein loopt. Plots zag de kopman en kronkelend paadje in het bos en dat was de ideale gelegenheid om het monotone van het fietspad te breken. Het was dan wel een beetje gokken waar we zouden terechtkomen. En toegegeven, we hadden op iets anders gehoopt. We hebben een aantal kilometers asfaltwegen door Wiemesmeer moeten volgen om terug op het juiste spoor te komen dat ons naar Kattevenne moest brengen. We hebben even de snowboarders bewonderd die met veel kapriolen door de lucht vlogen. Hier kreeg het gezelschap de keuze voorgeschoteld hoe ze terug naar Zonhoven wilden rijden. Ofwel via de Chinese muur, ofwel via zendmast, Melberg enz… Omdat de tijd een beetje drong kozen we voor de Chinese muur. Voorbij het Heempark reden we het Molenvijverpark binnen met de bedoeling de spiraalvormige fietsersbrug te nemen. Maar deze was afgesloten. Er zat niets anders op dan de rit verder te zetten langs de Molenvijvers, wat bij dit prachtige weer ook best aangenaam is. Nu we toch in de buurt waren, maakte de gids van de gelegenheid gebruik om zijn volgelingen door het vernieuwde, ontharde en vergroende Martinusplein te leiden. Stad Genk heeft dit prachtig aangepakt. De talrijke terrasje varen er wel bij, maar wij hadden afgesproken op een ander terras en moesten de pedalen draaiend houden. Verder op onze weg passeerden we nog over de St.-Martensberg, het Kriekelbos van Winterslag, langs de Tennislaan en over Zonhoverheide waar we in de rapte nog enkele singletracks meepikten. Ik denk dat de Hackers een verrassende rit hebben gekregen die toch wel de moeite waard was. Dat we op het terras van Den Dijk zouden eindigen was minder verrassend. Dat Guido daar ook zou verschijnen was al helemaal geen verrassing.