1187 Koersel Hechtelse duinen Begijnenvijvers

Alle weerberichten lieten een koude zaterdag met een stevige noordenwind die het koudegevoel alleen maar zou aanwakkeren op de kaarten zien. De gids hoopte, tegen alle gewoontes en tradities in, dat de aankondiging van een rit naar de Hechtelse duinen de medehackers toch warm zou kunnen maken om de koude buitenlucht in te trekken. Dat was goed geprobeerd, maar niet echt gelukt. Alleen Jacky en Joske meldden zich in de Driesweg. Omdat we hogerop naar de Kempen moesten, kregen we van bij het vertrek al meteen de koude noordenwind pal op de neus. De mutsen werden al wat dieper over de oren getrokken en de buf die de hals moest beschermen werd af en toe omhoog gehaald tot over de neus. Gelukkig leverden onze spieren voldoende warmte om lijf en leden stilaan op temperatuur te krijgen. Eenmaal voorbij Lillo kregen we meer technische paadjes onder de wielen wat het koudegevoel wat deed temperen. Vanaf Ceyssens reden we parallel langs de Kolderstraat richting Galgenberg met de watertoren. In de Koerselse bossen hebben we mooiste singletracks er bij genomen om uiteindelijk vanaf de uitkijktoren het fietspad te volgen naar Hechtel. Meestal proberen we zoveel mogelijk de parallel lopende zandpaden te volgen, maar die zijn momenteel helemaal omgewoeld door zware machines die het landschap helemaal hebben veranderd. Gelukkig had de zon ondertussen een opening kunnen branden in de grijze lucht. De stralen op de rug deden deugd.

Een beloning moet je soms verdienen, en dat was vandaag zeker van toepassing. Van de Hechtelse duinen krijg je het meteen warm, letterlijk en figuurlijk. Heuvels en dalen, de ene bocht al wat extremer dan de ander. En dat blijft daar eindeloos doorgaan. Dit is waarvoor we het deden. Dit is waarvoor we op de tanden hebben gebeten om de scherpe noordenwind te trotseren. Het was zeker de moeite waard.  De Hechtelse duinen staan garant voor ultiem fietsplezier. Tijdens de terugrit passeerden we nog langs de prachtige Begijnenvijvers. Het fietspad bracht ons tot over de fietsersbrug over de noord-zuid, maar dan konden we opnieuw de bossen in, langs het Remo-stort tot in Lillo. Hier waren we enkele uren eerder ook al geweest. De cirkel was rond. Guido werd op de hoogte gebracht dat de koffie om 16 uur werd opgediend in Den Dijk. En zo geschiedde.