ROSAS 2015

De lange aanhoudende koude van winter en voorjaar 2015 deed iedereen reikhalzend uitzien naar de jaarlijkse uitstap richting de baai van Roses in Spanje.

En eindelijk was het zover, meteo Girona deed voorspellingen die nog beter waren dan aanvankelijk verwacht.

Vrijdagavond 10 april

Terwijl Theo, Jackie en Herman al op Spaanse grond waren aangekomen, werd koers gezet richting Middellandse zee.
Het vroege vertrekuur gaf de mogelijkheid om ergens onderweg een dutje te doen teneinde de moeilijkste nachturen te overbruggen en zo geschiedde nadat Jos en Rita eerder op de avond hun beste quatre-mains van componist Tsshaikowsky speelden op een mooie witte piano, ergens anoniem in Frankrijk.
Guido en Marie-Claire stonden erbij met open mond, ontroerd door zoveel talent, door zoveel emotie en muzikaliteit van hun reisgenoten.

Zaterdag 11 april

Na een rustige, kommerloze rit reden we op zaterdagmorgen omstreeks 9.30 u de Avenida de la Platja binnen, de wiegende palmbomen op het strand van Santa Margarita waren de vertrouwde baken. Het was opnieuw een beetje thuis komen. Na de korte verwelkoming werden koffers en valiezen binnengesleept, fietsen gemonteerd.

De vakantie kon beginnen.
De plannen om rustig te acclimatiseren werden snel omgegooid en voor ik het goed en wel besefte ging het al bergop richting Dolmen de la Creu d’en Cobertella.

Na het middagmaal ging de eerste officiële rit van start, 28 km, 750 hoogtemeters richting El Bulli, benvinguts a Cala Montjoi, cuitat de vacances.Tenminste zo staat het in de brochures, en ware het niet dat webmaster Jos er zijn hoofd had zitten breken over een weg die er ergens moest lopen, ergens naar boven… .
En inderdaad de weg was er, zij het niet aangelegd voor de modale fietser.
De eerste honderd meter ging nog enigszins, de anale techniek werd gretig toegepast, Theo wist nog behoorlijk ver te komen evenals de gemotoriseerde Herman. Jackie, Jos en Guido moesten herhaaldelijk voet aan de grond zetten maar dat was niet zo erg, Jos had de eerste doelstelling gerealiseerd.
Zijn eerste hiaat in Google maps was ingevuld. En ’s avonds op tijd naar bed, iedereen hunkerde naar de welverdiende nachtrust.

Zondag 12 april

Zondagmorgen 12 april, Gordon was afwezig aan de ontbijttafel wegens ziekte en niemand vermoedde dat hij het eerste slachtoffer was maar niet het laatste.

De tocht liep via de olijfgaard, even klimmen op het macadam richting Cadeques om dan terug de onverharde weg te nemen richting La Selva de Mar. Het was een fijne ontmoeting met de runderen in het Parque natural cap de Creus en na een innige omhelzing met de viervoeters ging de rit onverminderd verder.

Tijdens de afdeling zou Herman zijn eerste van vier lekke banden mogen plakken t.t.z. proberen te plakken. De conclusie was echter dat banden “made in China” zich niet lenen voor een plakbeurt. Het scheelde niet veel of de kapotte binnenband verdween naar de kruin van de boom, Jos had nog net de tijd om Herman de levieten te lezen en hem er op te wijzen dat terrilhackers hun afval in de vuilbak deponeren en niet zomaar sluikstorten.

Even waren we mekaar kwijt geraakt maar de moderne media in de vorm van smartphones en whats app toestanden zorgde dat snel alles goed kwam en wij met zijn allen richting de romantische waterval van Selva de Mar konden trekken voor de officiële doop van Herman.
Zo werd hij een volwaardige terrilhacker. Jackie, die in een vorig leven waarschijnlijk pastoor is geweest, voltrok het ritueel.
In Port de la Selva werd het doopfeest ingezet op het vertrouwde terras, met de al even vertrouwde tas “café con leche”.

De klim terug over het macadam werd gadegeslagen door de Spaanse politiemannen die hun bedenkingen hadden bij de “moto turbo” van Herman.
Via de geitenboer en met een eerste lekke band voor Jackie, hadden we de 44 km op de teller en waren we weer 500 hoogtemeters rijker.
De cerveza was ruim verdiend.

En terwijl de surfers de juiste zeilen monteerden en aan hun rakje in de baai van Roses begonnen, zag ondergetekende hoe John Degenkolb Parijs–Roubaix won. Het was een leuke zonnige zondag in bijna zomers Spanje.

Maandag 13 april

Het was opnieuw webmaster Jos die de kat de bel aan gebonden had.
Hij had nog meer te ontdekken wegen op zijn verlanglijstje en opnieuw ging het richting El Bulli, steeds in de schaduw van de militaire installaties.
Elke Rosasganger weet wat die regio in petto heeft, klimmen en hoogtemeters maken. En vandaag was het niet anders, 960 meter de hoogte in en een afstand van 36 kilometer. Herman die tot 2 maal toe lek reed moest bovendien lijfelijk ondervinden dat de begroeiing op rotsachtige gronden heel vaak bestaat uit doornstruiken. Pijnlijk aan het onderstel als men op zo’n struik plaats neemt. En alsof het nog niet voldoende bleek voor die dag, zou Theo hem nog laten kennismaken met wandelfietsen of fietswandelen, of gewoon afzien tout court. Thei, gps in bos en hei, was op de terugweg gefascineerd geraakt door mannelijk naakt (een kantje van Theo dat we nog niet kende) en hij loodste ons van de kustweg naar beneden naar het strand door diepe uitgespoelde geulen. De afdaling was nog enigszins te pruimen, de klim nadien heel wat minder. Even leek het erop dat Herman zijn fiets in de struiken zou keilen, zelfs de e-bike is niet gemaakt voor dit soort werk, zoveel is duidelijk. Jackie was inmiddels geveld door buiklast, Guido kon nog even de schijn hoog houden dat hij er aan ontsnapte.

Namiddag zou deze laatste braafjes op bed blijven liggen en wat literatuur doornemen. Rusten doet soms wonderen.

Theo, Jos en Jackie planeerden over de Mare Nostrum.

Dinsdag 14 april

Een rustige herstelrit en een bijna klassieker, bracht ons naar Sant Pere Pescador, een kleine gemeente in Emporda, een kleine wereld van mooie landschappen met houten staketsels in het natuurgebied van de rivier de Fluvia, de fruitbomen en het blauw van de uitgebreide plages.

Na de al even klassieke koffie op het zonovergoten terras ging het richting de camping, het ellendige zandstrand waarop niet te fietsen valt, de lokale boswachter die niet in de gaten had of wilde hebben dat we al fietsend door het natuurpark Aiguamolls de l’Empordà zouden trekken om er de ooievaars op hun nest te begroeten.

Langs de Muga ging het via Empuriabrava terug naar Hotel Monte Carlo.

In de namiddag, wanneer de surfers de witte schuimkopjes trotseerden, trokken Herman en Guido richting het wondermooie Cadeques.
Niet zo’n goed idee als de buik en ingewanden opspelen, zo bleek later. Buscopan zou wonderen doen, of tenminste zorgen dat de krampen voorbij gingen. Deegwaren, witte vis en soep waren culinair gezien de betere producten voor de lijdende mens.

En ’s avonds leerden we van Herman dat er naast onze Chinese vriend “Hoe Lang” nog heel wat andere bekende chinezen zijn zoals Tang, Bang van Tang en Jang van Bang van Tang.

Woensdag 15 april 

Het zou een rustige verjaardag worden, opnieuw op vlak terrein terwijl Theo, Jos, Herman, Gordon en Romain op weg gingen naar Sant Pere de Rodes en moesten vaststellen dat Romain een goede voorbereiding had gehad tijdens de winter.
Zelfs Theo, die in de vroege ochtend Lut naar de luchthaven in Girona had gebracht en ei zo na haar het vliegtuig deed missen, moest in hem zijn meerdere erkennen.

Samen met Jackie en René op zijn kleurrijk maar net te klein hotelfietske, ging het rustig tussen de velden met klaprozen en moerassen van Pau-Salvedera naar Castello d’Empuries. Eerst werd er halt gehouden aan de openbare wasplaats, de Rentador public, nadien ging het naar het terras voor koffie met lokaal gebak op het dorpspleintje.
 

Bij terugkomst hoorden we allerhande onheilspellende berichten in verband met de crash van Herman. Voorwiel en vork waren om zeep, de lichamelijke schade beperkte zich tot wat blauwe plekken en schaafwonden ingevolge de doodsmak tegen een stenen muur.

Anders dan de Chinese banden had de Chinese helm zijn deugdelijkheid wel bewezen en Herman van veel averij behoed, straks kan hij met zijn helm pronken in het programma: “Ook getest op mensen”.

Namiddag was het opnieuw surftime, en voor de niet surfers stond een bezoek aan Figueres op het programma. René loodste in zijn huurwagentje Arlette, Rita, Marie-claire en Guido naar de stad van Dali.

Het was best een leuke namiddag, flanerend langs winkelstraatjes, de Ramblas, het Teatre-museu Dali waar 1500 werken van de grote kunstenaar bewaard worden en het Castell de Sant Ferran. De jaarlijkse portie cultuur was binnen en het tussentijds terrasje maakte het geheel compleet.

Tijdens de aperitief werd ondergetekende nog even gevierd omwille van zijn 59-ste verjaardag. Een mooi versje en dito cadeautje zorgden voor een moment om nog lang te koesteren. En ’s avonds voor het slapen gaan dan toch nog een pintje bier terwijl Herman als conferencier van dienst ons liet kennis maken met o.a. Herr Tuben uit Oostenrijk. Zijn verhalen werden zeer gesmaakt door het aanwezige publiek.

Donderdag 16 april

Na de rustige momenten van de voorbije dagen mocht het weer wat meer zijn van het betere werk.

Herman lieten we achter in het basiskamp, hij zou Rita, Marie-claire, Arlette en Lieve de vier principes van het Nordic Walking bijbrengen. Jackie,

Theo, Guido en Jos hadden Cadeques, in een onverharde versie geprogrammeerd. Het werd een meer dan behoorlijke rit van 48 km en 1040 hoogtemeters, vooral offroad en tussen de wolken, en met de ontdekking van nog een mooi onbekend stukje tussen de militaire installatie en het rond punt richting Cadeques/ St Pere de Rodes.
Na een korte tussenstop in het mooie, pittoreske Cadeques kon de terugreis naar Rosas beginnen, opnieuw onverhard met een pittige klim in de aanvang.

Maar het was de moeite meer dan waard en als beloning waren er ter hoogte van Cala Canadell nog cactusvijgen voor de liefhebbers, tijdens deze picknick zou Theo nog wat prospectie doen voor de toekomst.

Namiddag was het quality-time, tijd voor cadeautjes en tijd voor een Belgisch biertje op het terras van de Minigolf waar Theo, Herman, Lieve en Jackie zich afgeschermd van de wind hadden gesetteld.
Aansluiten was de boodschap, de Duvel zorgde voor rust en herstel van het maagdarmkanaal.
Na het mooie weer van de voorbije dagen was donderdag de mindere dag, er was echter geen reden tot klagen ten aanzien van de weergoden die meer dan hun best hadden gedaan.

Vrijdag 17 april

Inmiddels was het vrijdag 17 april, de laatste actieve dag van een actieve vakantie. Gordon en Romain hadden besloten om nog eens een dagje mee te fietsen met de Terrilhackers die inmiddels weer allemaal min of meer gezond waren.

De tocht ging door de vlakte van Palau waarbij het genaamde “schijttorentje” en de klim er naartoe niet mocht ontbreken. Voor Gordon werd het wel echt shit nadat hij door een verkeerd maneuver slagzij maakte, zijn mtb tegen een steen smakte en nadien moest vaststellen dat zijn trapas hem aardig in de steek liet. Er bleef voor hem niets over dan 11 km terug sukkelen richting Rosas.

Richting Sant Pere de Rodes werd er offroad nog wat gezocht achter mooie doorgangen in de natuur en ze werden gevonden. Het geheel resulteerde in een ritje van 40 km met een 400 tal hoogtemeter maar vooral de wetenschap dat we er nog moeten terugkeren om dat deel van Spanje verder te exploreren.

Hier liggen nog vele mogelijkheden in een mooi en wisselend landschap. Andere conclusie was dat de tubeless banden van Theo ook niet onfeilbaar zijn. Ook hij mocht het “lekkebandgevoelen” smaken.

Namiddag zouden de surfplanken een laatste maal het zilte zeewater trotseren terwijl Guido met zijn harem via Pelau naar Castello d’Empuries trok, fietsend door het natuurgebied Aiguamolls d’Emporda, langs de schitterende Ruta dels estanys, er de zoveelste heerlijke tas koffie verorberde om dan, jawel, in de regen, langs de Muga terug te keren naar het hotel.

Het was tijd voor het kuisen en demonteren van de fietsen en om koffers te pakken.

Zaterdag 18 april

Zaterdagmorgen, 18 april 2015, de zon stond al vroeg hoog in de blauwe lucht en zou ons vergezellen op onze terugweg.
Na een stevig ontbijt ging het terug via La Jonquera, de Spaanse grens over naar La douce France.

Onderweg zagen we dat de Mont Ventoux, in de sneeuw en de wolken lag. File in Lyon deed ons besluiten om de stad te omzeilen.
Nog even tanken in Luxemburg en tegen 23.30 u lag ik languit in de zetel, met een Belgisch pintje en opnieuw een handvol leuke herinneringen aan een fijne uitstap in goed gezelschap naar het immer mooie Rosas, met de mooie baaien en vergezichten, met de geur van wilde lavendel en tijm.

Caballeros, señores y señoras, muchas gracias y hasta pronto!

El presidente

NB. De foto’s zal ik op een usb-stick zetten en bezorgen als we terug zijn van de Moezel. Wie niet zolang kan wachten mag me al een stick bezorgen.