Rosas 2017, zoals Guido het zag.

Rosas 2017

Na nana nana 
Na nana nanana nana 
Na nanana na na nanana nana 
Na nana na nana nanananananana 

Je hebt er maandenlang naar uitgekeken 
De koude winter wou maar eerst niet om 
Traag en langzaam kropen langs de weken 
Maar eindelijk, daar was ie toch: de zon 

Zo zong Gerard Cox ooit in zijn bekende lied

Inderdaad, weken was het aftellen naar de jaarlijkse uittocht richting Rosas op vrijdag 7 april 2017, Theo en Jackie waren reeds een dagje eerder vertrokken, wellicht om de 25-ste verjaardag van deze klassieker ter plekke voor te bereiden. In ieder geval, het zou een feesteditie worden waarbij de zon 7 dagen op rij het beste van zichzelf gaf en het hotel er een extraatje bovenop deed in de vorm van hapjes en Sangria.

Na een vlotte autorit kwamen we in Rosas aan, een beetje thuiskomen is het eerste gevoel als de hoge palmen op het strand in het vizier komen. De klassieke ontvangst, even wachten op de kamer en dan maar fietsen monteren terwijl ex-hacker René tegen 300 km per uur in de TGV richting Figuéras stoof en Herman met Rainair hoog boven de Pyreneeën vloog. Elkeen had zo zijn manier om Catalonië te bereiken.

Inmiddels waren Jackie en Theo reeds met hun mtb vertrokken, zij hadden natuurlijk al een dag kunnen recupereren van de heenreis. Jos en Guido, die hun racefiets meegenomen hadden, opteerden op die eerste dag om een namiddagritje te doen via Palau naar Peralada en  terug via Castello d' Empuries waar even halt werd gehouden voor de koffie. 45.6 km en 200 hm waren voldoende op deze aankomstdag. Straks goed bijslapen na de nachtreis en morgen er vol tegen aan, zo was tenminste de planning.

Dag 2: Het is zondag 9 april 2017. De gezondheid wil niet mee, de nacht die rust moest brengen was shit, letterlijk zelfs, een geroosterd sneetje brood met gelei is te weinig om te overleven, ik zal echter de collega hackers volgen voor een eerste echte rit. Het gezelschap trekt richting de windmolens. Na de eerste echte klim en amper 10 km van het hotel verwijderd, besluit ik af te haken. Ook Herman zegt het peloton vaarwel, zijn e-bike laat het afweten. Ik zal in mijn eentje terugkeren, onderweg toch wat genieten van de mooie vergezichten en de natuur. Ik rij terug langs de kust, fiets nog een toerke op het vlakke tot ik 36 km en 421 hoogtemeter bij mekaar heb. De jus is uit lijf en leden , ’s middags bedank ik voor het buffet en val in slaap. Vanaf 15.30 u probeer ik te genieten van het stuntwerk van Greg Van Avermaet in Parijs-Roubaix. Vasten wordt het devies, vasten en hopen op beterschap.

Dag 3: Ik scoor nog steeds type 7 op the Bristol stool scale, het gebruik van Imodium wordt in overweging genomen. Ik voel me in elk geval niet in staat om bij de groep aan te sluiten. In mijn eentje en met dicht geknepen billen maak ik een vlak ritje. De mooie natuur maakt veel goed. Het colaatje met teveel ijs in Castello wring ik naar binnen, kwestie van niet uit te drogen.

Wanneer ’s middags de poging tot voedselopname uitmondt in een heuse braakpartij zit er niets anders op dan het bed in te duiken en te rusten.

Dag 4: 11 april 2017. De Bristol stool scale tekent nog steeds type 7 maar neigt toch al een beetje richting type 6, er is beterschap, ik voel me echter behoorlijk slap, 3 dagen geroosterd brood en wat soep zijn wat weinig voor een sportmens. Ik besluit om samen met de groep te vertrekken.  Klimmen langs de olijfgaarden tot aan grote baan richting Qadeques, mijn kaars is uit. Leeg en ongemakkelijk besluit ik rechtsomkeer te maken, wat slingeren op het vlakke en na net geen 30 km hou ik het voor bekeken. Het vat is af maar er is enige beterschap. De maaltijd wordt uitgebreid met pasta. Namiddag ga ik samen met Jos  op zoek naar de GR 92.  32 km over stoffige kiezelwegen. De GR geeft vooral onduidelijkheid en slecht bewegwijzering prijs. De dagdagelijkse kilometers zitten er weeral op. Inmiddels is er nog een hele vliegtuiglading Zonhovenaren toegekomen in het hotel. Vandaag zal er naar aanleiding van 25 jaar Rosas geklonken worden met Sangria van het huis. Theo heeft voor de gelegenheid het fotoalbum met herinneringen en beeldmateriaal uit de eerste Rosasjaren mee laten brengen. Het boek wordt met veel gretigheid doorbladerd door de aanwezigen. Oude verhalen duiken opnieuw op.

Dag 5: 12 april ’17: Een vlakke rit naar Figueres, de gezondheidstoestand is aanzienlijk beter,  een extra rol toiletpapier in de rugzak zal achteraf overbodig blijken te zijn. Via het mooie stukje natuur van het Parc Natural dels Aquamolls de l’ Emporda in Vilaut, waar we even halt houden om vogels en gele wateririssen te spotten trekken we via Castello richting Villanova en verder tot de stad Figueres, de stad van Dali. Op de Ramblas en in het zonnetje genieten we van de heerlijke koffie. De terugweg, waarbij Jackie een autospiegel ramt en een flinke slag in zijn voorwiel veroorzaakt, loopt langs de Muga. 53,3 km staan op de teller, vlak maar toch een mooi ritje. Terwijl de mannen gaan surfen haal ik opnieuw mijn koersfiets van het terras en probeer de conditie terug op peil te brengen. Er resten immers nog maar enkele dagen om wat straffer werk te leveren.

Dag 6: De klim naar de abdij van San Pere de Roda, een klim van 7.6 km met een stijgingspercentage van 6 %, 464 hoogtemeters zijn er te sprokkelen. De opwarming geschiedt vlak want we moeten via Vilajuiga naar boven. Het kost energie maar ik ben content dat ik behoorlijk vlot mee naar boven kan. Het is witte donderdag en aardig druk in de buurt van de imposante abdij. Met een schitterend vergezicht dalen we af naar El Port De La Selva. We koesteren ons in de zon op een terras en genieten als altijd van een lekkere koffie. Aan een gezapig tempo peddelen we terug richting Rosas, inmiddels is Romain lek gereden en worden we gedwongen om onderweg even halt te houden. Dan gaat het opnieuw richting het terras van ons hotel waar de koele cerveza panachee wacht. Dit is echt genieten.

Namiddag besluit ik voor mezelf om een recuperatieritje in te lassen. Ik  loods Rita en Marie-Claire met hun hotelfietsjes naar El Cortelet, naar het natuurpark, een klassieker maar altijd fascinerend door de aanwezigheid van ijverige ooievaars in hun hoge nesten. In Empuriabrava trakteren we onszelf op een biertje op een zonovergoten terras .

Dag 7: meteen al de laatste fietsdag. Naar Cadeques offroad en terug, een klassieker, een rit van 41.3 km met 873 hoogtemeters, dat kan natuurlijk tellen,  onverhard zoals het echte mtb-ers betaamd, zo heeft de planner het voorzien.. En dit is immer een mooie rit met heel wat stevig klimwerk en een “vieze” afdaling om finaal aan te komen in het mooie, pittoreske Cadeques. In het witte stadje heerst er een drukte van jewelste, ongezien, zoveel volk, het is goede vrijdag en de toeristen komen in grote getale naar hier afgezakt. Op het terras is het genieten van zon en zee, van bootjes en grote exemplaren, van mensen die flanneren langs het water of zich wagen op het stukje strand. Er wacht ons echter nog een stevige, stoffige terugweg. Op deze terugweg zien we hoe de brandweer, de ziekenwagen en de politie een weg banen naar het onfortuinlijke slachtoffer van een valpartij. We staan er niet zo vaak bij stil, maar het kan ons ook overkomen. We hebben dit jaar echter weeral geluk gehad, we zullen Rosas verlaten zonder veel incidenten, nauwelijks lichamelijke schade en beperkte schade aan materiaal.

Namiddag, terwijl er her en der wat surfmateriaal wordt opgetuigd, besluit ik nog eens naar Peralada te fietsen, een eindje hardrijden als afsluiter. Onderweg komen er donkere wolken in het vizier, het koelt af en een verloren druppel regen laat zich voelen. Ik drink nog een koffietje op mijn inmiddels vertrouwde terras in Castello d’Empuries en voeg nog 53 km toe aan mijn overzicht.

Aangekomen in Rosas worden de fietsen ingeladen.

Na het avondeten gaat het nog richting Rosas-centrum, waar de goede vrijdagprocessie door het stadje trekt onder luid tromgeroffel. Op de terugweg wordt er nog gestopt aan de minigolf voor een Belgisch biertje. De sfeer is wat ingetogen. Rosas 2017 zit er bijna op.

Dag 8: Het is inmiddels zaterdag 15 april. Na het ontbijt wordt er afgerekend en afscheid genomen. De autorit zal echter niet rechtstreeks naar huis verlopen, er is nog een tussenstop voorzien in Frankrijk. André en Rita zullen ons nog verwelkomen op hun buitenverblijf in de buurt van Montauban. En het dient gezegd, hier is hard gewerkt maar het resultaat mag er zijn, een schitterend verblijf in een schitterende omgeving. De gastvrijheid en de heerlijke maaltijd op het terras waren een waardige afsluiter van deze vakantie.  Er lagen nog heel wat kilometers voor de boeg, ook Parijs diende nog gepasseerd, maar al bij al ging het vlot en kwamen we een heel eind na middernacht terug aan in onze vertrouwde omgeving. De zon hebben we helaas moeten achterlaten, de goede herinneringen hebben we wel meegebracht.

Guido