Voor de eerste rit van het jonge jaar was de harde kern, met uitzondering van JOSke, present. Benny die nog steeds last had van een stevige verkoudheid was toch komen opdagen, maar heeft op de Teut aan een rustig tempo zijn kilometers afgewerkt. De rest trok richting Bokrijk. “Verwacht het onverwachte”, luidt onze clubslogan. Dat moet de jonge juffrouw, die dringend een plasje moest doen, ook gedacht hebben toen ze zich tussen het struikgewas neerhurkte. Jacky had één en al oog voor de honden die haar vergezelden. Flip had meer interesse voor de poes.
Ondertussen hadden we gezelschap gekregen van een eenzame biker die achteraan het pelotonnetje aansloot op weg naar De Maten. André had hem onderweg geïnformeerd dat wij een clubje zestigplussers zijn die hun toerke van een dikke 40 kilometer afwerken. Een haalbare kaart, moet hij gedacht hebben. Waarschijnlijk heeft hij zijn visie over het clubje ouderlingen toch aangepast toen het echte werk aan de St.-Martensberg eraan kwam. Flip liet ons daar kennismaken met een prachtige nieuwe track van zijn hand. De twijfels zijn bij de gastrijder waarschijnlijk alleen maar gegroeid toen hij op de heuvels nabij de kerk van Winterslag weer enkele keren moest afhaken. Omdat wij hem niet aan zijn lot wilden overlaten, hebben we telkens gewacht zodat hij opnieuw kon aanpikken. Zo dreigde de timing wel verstoord te geraken. De voorzitter had met de secretaris afgesproken dat we mekaar rond kwart over drie zouden treffen aan de Holstenen, om daar samen te toosten op het nieuwe jaar. Heidebit en Jägermeister, kan het nog toepasselijker? De “Cupersen” moesten dat missen, want André zijn ketting zat helemaal geblokkeerd, zodat een grondige technische ingreep noodzakelijk was.
Tijdens de terugrit was er nog de toevallige verrassende ontmoeting met Lieve Driessen, die zich blijkbaar ook stilaan voorbereidt op het komende fiets- en surfseizoen.
Ondertussen zijn de deuren van Den Dijk ook opnieuw geopend zodat we op onze vertrouwde locatie officieel konden klinken op een voorspoedig 2017.