We wisten dat deze rit een risicovolle onderneming was. Niet dat er gevaarlijke stunts te verwachten waren, maar wel omwille van de klimatologische vooruitzichten onder de vorm van plaatselijke hevige buien. Maar als onze webmaster “ik kom af” in de groep gooit, zijn we er tamelijk gerust in.
Terwijl Jacky een autorit richting “Winterland” deed, werden wij door een stevige herfstige westenwind naar de Teut geblazen. En daar zijn we een hele tijd gebleven. Maar liefst 25 km hebben we daar rondgetoerd. Nochtans sloeg de twijfel omtrent het verderzetten van de rit na kilometer 15 even toe. De aangekondigde bui was op de afspraak. Vermits het een matig exemplaar was, besloten we samen om toch nog niet onmiddellijk op te geven. We stonden aan één van de poorten naar de Kloeteberg. Hier waren we al een hele tijd niet meer geweest. Tijdens onze afwezigheid hebben ze daar in het midden een omheining met dubbele schrikdraad geplaatst. Vermits hier geen doorkomen aan was, hebben we ons een weg door de heide gebaand tot we terug op een pad uitkwamen. Uiteindelijk hebben we toch een tijdje op de Kloeteberg rondgereden. Ondertussen was de bui ook verder weg geblazen.
Daarna zijn we richting Klein Hengel gereden. Omdat een van de poorten uitnodigend open stond, zijn we het nieuw omheind gebied binnen gereden. Daar was het wel effe zoeken om aan de andere kant een uitweg naar buiten te vinden. En toen begon het geknoei. De weg die naar de Wagemanskeel loopt, is helemaal kapot gereden door de bosbeheerders. Er zat niets anders op dan ons daar doorheen te ploeteren.
Voor het laatste deel van de rit trokken we over de landduinen naar Molenheide, waar we de rest van de rit proper konden afwerken. We zijn vandaag niet buiten de gemeentegrens van Zonhoven geweest.
Toen we aan de “eerste brug” van de Teut links afsloegen richting Caprice, zagen we in de verte een donker geklede mountainbiker met een herkenbare rijstijl. Guido heeft van de chirurg immers groen licht gekregen om de mountainbike af te stoffen en rustig zijn activiteiten te hervatten. We zijn dan samen naar de aprèslokatie gereden.