Er was een stevige opkomst voor deze rit. De voorbije dagen was er weer heel wat water uit de lucht gevallen. Meestal zoeken we dan de zandbodems op omdat die het hemelwater vlot laten doordringen naar de diepte. Maar omdat het niet altijd Teut en Molenheide moet zijn, wou de kopman iets dieper de Kempen indringen en had hij zijn zinnen gezet op Koersel. We zitten daar pal in de zandstreek, maar dat bleek achteraf geen garantie te zijn voor droge voeten. We werden daar verschillende keren verrast door paden die compleet onder water stonden. Laaggelegen plaatsen die normaal droog staan, waren nu omgetoverd tot heuse vijvers.
We vertrokken via de Kolverenschans en reden verder via De Standaard naar de bossen van Lillo. Daar hebben we een grote lus gereden. Langs de watertoren op de Galgenberg reden we naar de terril van Zolder. Er stond amper een auto op de parking en zodoende wurmden wij onze fietsen door het poortje om vervolgens naar beide toppen te rijden. Daarna werd de rit, zoals eerder aangehaald, verdergezet door de Koerselse bossen. De mooiste track hebben we in beide richtingen gereden. De regen had er voor gezorgd dat het zand van de duinen goed vast lag zodat wij er, met de hulp van de motortjes, vlotjes door konden. Het is gekend dat de kopman graag een grote lus tekent op Strava en voor de terugrit liefst een andere weg zoekt dan die van de heenrit. Daarom loodste hij zijn manschappen rond het Remosort langs de oostzijde van Lillo naar Helchteren. Eerst door het bos van De Hoef, dan de Grote Baan over en vervolgens over de bospaden naar Kelchterhoef. Langs het Golfterrein zijn we naar de Genaderse Molen gereden. In de Pleinstraat hebben we even het bos meegepikt om uiteindelijk met 50 km op de teller onze trip te beëindigen op ons gebruikelijk terras, waar we op gebruikelijke wijze de rit afsloten.